برهان



			عشق




					دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 -- برهان



	ای کدامین دوست

ای کدامین دوست می پرستیدمت ، می پرستیدمت ، می پرستیدمت شما را در فراسوی وسوسه های تن در پیچش وهم آلود زخمهای شب تاریک شما را در فراسوی اندام پندارها شما را من می پرستیدم ای کدامین دوست وین بار ، در سایه اندوه ، سایه شراب ، سایه عشق دور از شما می جویمتان ، می جویم ، به ستایش می نشینم می جویم دستانتان را در زمانه ای سرد و لبانتان که به سویت خواندم نوشتاری برای باوری دوباره می گذاشتی کاش جاری باشد نامتان در امواج پندارم کاش طوفان زده خشمگین دریای دلم می گرفت آرام در پناه وهم آلود ساحلتان می خواندم آه شما را می جویدم آه شما را ... در فراسوی وسوسه های عشقی کور ... بخواند بگذار لبانم نامتان را بشنود بگذار گوشهایم نامتان را بنویسد بگذار دستانم نامتان را و زغم دوریتان ، دوریتان ، دوریتان نمایان شد چهره ام به اندوه بر چشمان خمارت ، گیسوان پریشان در بادت چنان برگهای پائیزی تکیده ، فرو افتاده ،بر پایت مردی ... مردی ... مردی ... تنها و شمایی ، شمایی دختری بی غم دوریم ... دوریم ... چنان که آه آتشینم را هرگز نشنیده ای آرزو داشتم گرمی دستانت جاری ساخت اشک را بر باور نهفته بر روحم پندار نفهمیدنم را کوردلانی چند ... می میرم در باران زاییده می شود ققنوسی دگرباره این بار زایش حادثه ای تلخ ، زخمی شب ، زخمی شب ، خون سرخ جاری احساس بر لبانم نترسیدنی از مرگ هرگز مرده شویانی که در فراسوی اندام مردگان دندان طلا می جویند باور ، باور پستی زندگانی در نگاه زر پرستانی چند در شباهنگام ماه نو ، خداوندگار کوچکم دوست می داشتمت در فراسوی نگاه دژخیمان زشت خوی در سکوت سردی از مرگ پندارهای خاموش تقدیم دارد بگذار نفسهایت عطر خلسه آورت را به یادمان ، به فردای ندیدنهایمان که آن ماست ... کوچک خداوندگارم باوردار زشتی زندگانی را صدای اهریمنان ، خواب تلخ غصه ها ، گم شده ی باور ماست در وسعت قربت ما در میان حوض حیات در وسعت عصر تابستانی گرم در پژمرده شدن گل برگ تک گل باغچه ی خانه ما در غم خلوت عصر تابستانه ای جمعه ای تلخ خواب شاید در آن بینمت می وزد باد ، می بارد باران ، بی ترنمی دوباره که ترنمی زیباست تلخ آوای گامهایم تنها در شب باران پائیز در کوچه تاریک شب زنده داری ها آه آیا می دانی در میان تار گیسوانت تار سازم را گم کردم باری نشسته اند باری ، انگشتانم ، نغمه ای را در کوک همگون تار گیسوانت باز از آهنگ سودای چشمانت سودایی خاموش نجوایی به هنگامه گرمای چشمانت سیاهی و تباهی گم کردیم چگونه ، نمی دانم ، خود را در میان ، کوچه های تنهایی شب ما زاییده پندار ، کوچک خداوندگار ، دانم که دوستتان می داشتم بر گرفتیند ، در برابرم آینه ها را ، هستی بخش آفریدگارم برای فهمید نیست ، دوباره ، زشتی زندگانی را می خوانمتان ، بدون خودخواهی ، جاری است ، همانند گرمی خونی که فرو می ریزدم از دشنه تلخ ناهمگون ، همراهان به قربانی چشمانت بپذیرم خداوندگار ، دم همگون زندگانیم در شباهنگام تلخ تنهایی عریانی روحم ای کدامین دست نیافتنی خداوندگارم می بندم چشم گذشت خواهم کرد در تازیانه طعن مال پرست همراهان خواهم شد کافر بر عشقتان تنها به خاطرتان تنهایتان می گذارم با رهروان زر پرست هر جایی ات تنها تنها تنها تنها تنها تنها تنها تنها تنها تنهایم تنها خداوندگار تنهایی خاموشم تنها


		جمعه سی ام فروردین 1387 -- برهان



	می افروختیم به مهر

می افروختیم به مهر ای کاش شعله ای بر روشنایی پندارهای خاموشمان می سرودیم ای کاش نجوای لبان خاموشمان را بر یادهای همیشه جاویدان شب باران و باد در وهم مانده چشمان ناهمگون خیره به درمانده خاموش ترس از بودنی با شما اندوه از نبودنی با شما سایه ها و سایه ها و سایه ها مانده به دیوار کوچه ها و کوچه ها و کوچه ها دشت در انتضار نشستن ها راهها گامها منتها به گل نشستن ها چشم ها ، لبها ، دستها بسته ، خاموش ، تنها فصل رسیدنهایمان باور برای کم بودن باهممان گم شدن در وهم دگرگونه خویشمان باور فصل غربت در کوچمان یاد فصل سرد سکوت بر فصل پر دغدغه حضورمان چشم ها و شبها لبها و یادها دستها باران ها سقف ها بی نهایت فاصله ها دردها بی پایان درمانها زجرها بی امان اشکها جام ها بی صدا مستها برق خاموش نگاه هستها باز ترانه های بی صدا سر به مهر مانده سکوت رازها باز فریاد خاموش نگاه عشوه های ساغر میخانه ها باز دستانم که خالی مانده اند در پی هم آوایی گفتارها باز من ، شما ، آن رازها رازها نه رمزهانه فریادها در پی خاموشی لبهای شما باز آن نازهای بی پایان شما دست خواهم گشود بر آسمان دست خواهم کشید بر این زمان هم زمان و هم زمین را طی خواهم نمود برق را بر پی طوفان روان خواهم نمود در پی راهت نگاه قربان خواهم نمود ای خداوندگار آسمان چشم تر در برت اشکها را ریزان خواهم نمود باز جام خالی از شراب خسته ، خسته ، خسته ام خسته زین گفتارها زین من و ما و تو و ماها خسته از هرچه که گفتم کم ، که زیاد درد ها و شب کوچه ها آوازها خسته نه از بارش بارانها وهم سبز دردها سرخی جام میم را آرزوست آن می پاک زلالم آرزوست شعله چشمم بخشکاند آب روان آن همه درد و زجر و خط سوم آرزوست خط سوم خط سبز دوستی ها رستن ها در سکوت فصل پاک رستنهای بی غرور فصل باهم بودن ما و شماست تنها


		پنجشنبه بیست و دوم فروردین 1387 -- برهان